|
||
|
Skýringar: m=myndir 14.2.2004 - Súsí sett í skip Ég fékk til liðs við mig Francesco, vin minn á Sikiley, en án hans hefði þessi vinna orðið svona 1000% meiri. Við byrjuðum á að hringja um allt í leit að tilbúnum gám sem við gætum notað undir Súsí, en gáfumst fljótt á því. Það varð því ofan á að við ákváðum að smíða úr járnigrind sem gæti borið hjólið heim. Á eftirfarandi myndum er ferlinu fylgt frá því við byrjuðum að sjóða og þanngað til hjólið kom heim. Sjá myndir. 22.12.2003 - Súsí til sölu 22.12.2003 - Myndasýningin 22.12.2003 - Leiðin 
22.12.2003 - Súsi kominn til landsins 3.12.2003 - Fleiri myndir 3.12.2003 - Myndasýning 2.12.2003 - Kominn heim 2.12.2003 - Hárskerinn með hrossagreiðuna 22. nóvember 2003 - hellaferð í Mt. Etnu 21. nóvember 2003 - heimkoma 21. nóvember 2003 - hæsta eldfjall Evrópu sigrað 21. nóvember 2003 - Geokobbi í ítölsku TV 21. nóvember 2003 - Aþos-fjall, heilaga fjallið Aþos-fjall, eða Heilaga fjallið eins og það er stundum kallað, er staðsett á Chalkidiki skaganum, austur af Thessaloniki í norður Grikklandi. Skaginn er varla merkilegur fyrir annað enn að hafa verið aðsetur munka í rúmlega 1000ár. Fyrir komu munkanna voru hér 5 borgir, sem allar fengu sömu útreið og restin af Grikklandi, nefnilega að lenda undir stjórn Makedóníu, Rómverja og fleiri og hljóta verra af. Það var svo á 7. öld sem sjóræningjum tókst svo endanlega að hrekja restina af íbúunum á brot. Á 8. öld fóru munkar svo að leita til Aþos-fjalls og í enda 11. aldar var búið að stofna flest þau 20 klaustur, sem núna eru en starfrækt. [sjá meira] 10. nóvember 2003 - Úti er alltaf ad snjóa 10. nóvember 2003 - Hamam hommanna í Istanbúl Annars eru þessi baðhús mjög afslappandi (ef maður fær næði). Þar eru ekki sundlaugar eins og við eigum að venjast heima, heldur mörg mismunandi herbergi sem hver hafa sinn tilgang, förum ekki nánar út í það. Í þessu hamam var heitt marmaraborð í miðjunni sem allir lágu á og nutu hitans í herberginu; (hitastigið er svona eins og kalt gufubað heima) og sumir þess sem í herbergina var (oooooojjjbara). Svo kom nuddarinn, stór og loðinn ístrubelgur, og ég var ekki alveg viss hvort að hann hnegðist að sama kyni eða ekki, svo karlmannlegur var hann. Nuddið felst í því að hann sápar allan líkamann (mjög fagmannlega) og lætur alla einkastaði alveg vera. Svo hefst nuddið, sem var í rauninni bara harðhentar strokur hingað og þangað. En þar sem þetta var í fyrsta sinn sem ég fór í nudd hef ég engan samanburð, en ef þetta átti að vera gott vildi ég heldur fara í erótískt nudd, sem mér er sagt að sé nokkuð mjúkhentara og markvissara! Út um allt eru litlar marmara baðskálar á stærð við lítinn þvottabala. Hitastig vatnsins er stillt eftir þörfum af þeim sem ætlar að nota vatnið. Vatnið í baðskálunum kemur í stað sturtu, og er vatninu bara ausið með plastskálum yfir líkaman. Það skal taka það fram að allir eru með sjal um mittið, nema þeir sem hafa sérstakan áhuga á að sína sitt. Svona var önnur ferð mín í hamam, en í hitt skiptið var ég í Búdapest, Ungverjalandi. 10. nóvember 2003 -Enn ein tilviljunin 10. nóvember 2003 - Örláti Tyrkinn 10. nóvember 2003 - Munkalíf er ekki minn stíll Annars var dvöl mín hjá munkunum alveg einstök og raun svo merkileg að ég fór degi fyrr frá þeim en planað var. Mér leið eins og svikara þarna, innan um trúaða pílagríma, sem allir gengu um kapellurnar kyssandi myndir og styttur, signandi sig í bak og fyrir og umlandi bænir í tíma og ótíma. Þessi staður er einn af heilögustu stöðum kristinar trúar og fyrir trúlausan mann eins og mig, sem eingöngu fór þarna sem ferðamaður, þá kemur það manni um koll að hafa ekki smá snert af guði í hjartanu og samviskan gat ekki tekið meira, svo ég fór fyrr en ég ætlaði. Það er alveg ljóst að ferðamenn eru ekki velkomnir þarna og allt í lífi munkanna snýr eingöngu að þeirra trúariðkunun. Svo ég segi ykkur aðeins frá lífi munkanna þá endar dagurinn við sólsetur (svona kl. 18), en þá fara munkarnir inn í sinn klefa, sofa, biðja eða hringja með GSM símanum sínum. Klukkan svona tvö að nóttu eru allir vaktir upp og þá hefst fyrsta messan. Hún stendur í svona 3klst, og eftir messuna er borðaður morgunmatur. Þetta er þó mismunandi eftir klaustum. Síðan er gengið til daglegra starfa, arfi reittur í matjurtargarðinum, biblíustúdíur, slappað af í sólinni í guðs nafni, eða bara kíkt í Playboy eða kannski Playgirl, nei ég held að þeir geri það ekki. Klukkan þrjú er svo aftur hringt til messu, og stendur hún í svona 2klst, þá er borðaður kvöldmatur, sem sárasjaldan innihaldur kjöt, kannski smá kjúklingur, og síðan er farið að sofa. Svona eru allir dagar hjá þessum elskum. Áhugavert, nei, ekki að mínu mati. Þessi upplifun var engu að síður alveg stórkostleg og fær mann til að skynja trúnna sterkar. Á meðan að messan stóð yfir voru allir að kyssa myndir á veggjunum (gullhúðuð líkneski eða icon), kveikja á kertum eða fara með bænir. Það var heldur meira líf í þessari messu, en þessum dauðyflis messum heima þar sem eini tilgangurinn með endalausum upprisum er að halda fólki vakandi. Væri ekki nær að sleppa bara bekkjunum! 3. nóvember 2003 - Næstu dagar 1. nóvember 2003 - Meteora Morguninn eftir var himinninn heiður og sólin skein á allt sem ekki var í skugga. Ég henti framan í mig morgunmat og hélt af stað. Nú skyldi farin leiðin sem strákarnir höfðu bent mér á að fara. Allt gekk að óskum í þetta sinn; ég fékk mína möl og smá á í kaupbæti, auk þess að komast til Meteora á met tíma. Meteora er einn af stórkostlegustu stöðum sem ég hef séð hingað til á ferðalaginu mínu. Við skulum ímynda okkur að við höfum tvær Hallgrímskirkjur ofan á hvor annarri og við fóðrum þær að utan þannig að þær séu svona 50-100m í þvermál. Við skulum ímynda okkar að við höfum 50 svona fyrirbæri sem raðast hingað og þangað á svæði sem er 4x4km. Tökum síðan nokkur klaustur og setjum ofan á Hallgrímskirkjurnar. Þetta er Meteora. (Þið getið farið inn á google.com á netinu og slegið inn Meteora, og þá sjái þið ótrúlega fallegar og magnaðar myndir frá þessum stað.) 31. október 2003 - Staddur í miðju alheimsins 18.-28. október 2003 - Ferð til Grikklands með augum Maríu. Fyrsta sýn okkar af Aþenu var ekki eins og hún átti að vera, ruslaverkfall var í gangi og því voru háir ruslahaugar á öllum gangstéttunum og lyktin eftir því, en við létum þetta ekki á okkur fá. Fyrsta deginum eyddum við í Aþenu og sem sannir túristar skoðuðum við Acropolis í bak og fyrir og dró Jakob okkur upp um allt og fræddi okkur, eins og sannur heimamaður. Borgin fannst mér ekki vera menguð, eins og margir hafa viljað meina og var fallegt að horfa yfir hana uppi á Akrapolis. Dagur tvö var tekin mjög snemma, en þá tókum við hrað-ferju til eyjunnar Paros kl. 7,45. Við eyddum þremur dögum á eyjunni, leigðum bíl einn daginn og skoðuðum allt sem við gátum, lágum á stöndum umhverfis eyjuna, skoðuðum helli á Anti-Paros og nutum lífsins alveg í botn. Á fimmta degi leigðum við okkur bíl í 4 daga og héldum frá Aþenu út á Peloponnes, sem er svæðið suð-vestur af Aþenu. Ég var mikið fegin þegar við loks komum út úr Aþenu því þvílík umferð, úff og ökulagið, flautan mikið notuð og undarlegt að hafa ekki séð slys þar á götum. En við höfðum ekkert plan, keyrðum bara á stað eftir korti og fórum þangað sem okkur leyst best á hverju sinni. Þetta svæði sem við skoðuðum var einu orði sagt magnað, staðirnir voru rosalega fallegir og finnst mér erfitt að lýsa þeim, ég á ekki til nógu sterk lýsingarorð. Við keyrðum í gegnum hvern smábæinn, fjallaþorpið af öðru og alltaf hélt ég að ekki væri hægt að toppa fegurðina, en alltaf kom nýtt og fallegra. Fyrstu nóttina eyddum við í bænum Nafplio, það var rosalega fallegur lítill sjávarbær, með kastala efst uppi í hlíðinni sem ljómaði yfir bæinn á kvöldin, þar var eins og í Paradís. Annari nóttinni eyddum við í öðrum litlum sjávarbæ sem hét Gythio, hann var mjög rólegur og ekki mikið líf í honum á þessum tíma árs. Þriðju nóttinni eyddum við í Pylos sem var líka við sjóinn og fjórðu nóttinni eyddum við í Trípoli sem er 25.000 manna bær og því sá stæðsti sem við sváfum í fyrir utan Aþenu, við náðum ekki að skoða þann bæ eins vel og ég hefði viljað en ég á það bara eftir næst. Það sem kom mér mest á óvart á þessari 4 daga ferð okkar innan Grikklands var hvað rosalega margir bæir eru þarna, hver tók við af öðrum og mörg voru húsin. Það eru hreinlega hús út um allt, ýmist í byggingu eða hreinlega yfirgefin. Í litlu bæunum voru allar götur svo hrikalega þröngar að við vorum heppinn að koma einum bíl þar fyrir og flestir bæirnir svo litlir að maður fékk oft á tilfinninguna að maður kæmist hreinlega ekki út úr bænum aftur, en jú mínum færa ævintýramanni er allt til lista lagt og hann kom okkur heilum á höldnu aftur til Aþenu á 9 degi. Erna María dýravinur eignaðist mjög marga vini þarna, en mikið var um heimilislausa hunda og ketti um allt Grikkland og skiptu þeir örugglega hundruðum ef allir hefðu verið taldir. Við hreinlega þurftum að draga hana áfram og þótti henni erfitt að fá ekki að taka þá með sér heim. En þeir voru vel nærðir eftir heimsókn hennar því það var undarlegt hvað hún missti hreinlega alveg óvart mikið niður af matnum sínu á þeim veitingarstöðum sem við fórum á, dýrunum til miklar gleði. En gleðin tók enda og á 10 degi héldum við mæðgur heim í kuldan og frostið á fróni, kveðjustundin tók á alla og niðurtalningin hófst á ný. 18-28. október 2003 - Í frí frá fríinu - stutt samantekt Eftir að hafa sólað okkur á Paros leigðum við okkur bíl og héldum út á Peloponnes, sem er svæðið suð-vestur af Aþenu. Þetta svæði er rómað fyrir geggjað landsslag og falleg þorp. Við urðum svo sannarlega ekki fyrir vonbrigðum með dvöl okkar þar, og er það ekki spurning að við eigum eftir að koma hingað aftur í heimsókn, því svæðið hefur upp á mun meira að bjóða en hægt er að ná yfir á fjórum dögum. Þetta var svona smá yfirlit yfir ferðina okkar Maríu og Ernu Maríu. 17. október 2003 - Myndir 17. október 2003 - Framhaldið 10.-16. október 2003 - Pave afríka 2003 Ráðstefnan var mjög fróðleg og lærði ég helling á henni. Fólkið hér er alveg frábært og allt annað viðmót en í A-Evrópu. Ég geri mér alveg grein fyrir því að ég er staddur á ferðamannastað og fólkið hér því innstillt á að "þjóna", en það er ekki hægt að forrita fleiri hundruð manns til að brosa allan daginn og vera almennilegt. Ég held að S- Afríkubúar séu almennt mjög vinalegir og hjálpsamir, og það eitt fær mann til að hugsa hlýtt til landsins. Jafnvel þó að maður hugsaði kaldar hugsanir þá verður ekki hjá því komist að þær hlýni örlítið á leiðinni út, því hér er 30-35°C alla daga og á kvöldinn dettur hitinn niður í svona 20-25°C. Vegna þess að hér eru bara ferðamenn, veitingarstaðir og svoleiðis krapp, þá hef ég enga skemmtilega reynslusögu að segja. Mér leiðist að segja sundlaugarsögur, eða lýsa matnum sem ég át á þessum veitingarstaðnum eða hinum, og því stoppa ég hér. 8. október 2003 - Nýjar myndir 8. október 2003 - Mekka mótorhjólanna - Grikkland 8. október 2003 - Hættur að trúa á tilviljanir. Ég komst í kynni við Litháan Sarunas, í gegnum breta sem kom til Íslands í sumar. Ef ég hefði ekki hitt Philip hefðu leiðir okkar Sarunas ekki legið saman. Sumir mundu kalla þetta tilviljun. Í Úkraínu legg ég hjólinu út í vegkanti á leið minni til Odessa. Í því kemur hjólamaður upp að mér og við tökum tal saman. Hér var á ferð vinur Vlads, en Vlad hjálpaði mér að fá vegabréfsáritun inn í landið, og fylgdi hann mér til Vlads. Leiðir okkar Jans lágu saman í Rúmeníu, og hjóluðum við saman í nánast viku og urðum miklir vinir. Nú seinast var ég að borga vegatoll, á leið minni til Athenu, þegar bíll kemur upp að mér og spyr hvort að ég heiti Jakob. Ég hélt það nú. En hér var á ferð Fotis, vinur Sarunas, grikkja sem hefur hjálpað mér mikið, en þessi Fotis ætlaði að hýsa mig fyrir Sotiris. Þegar ég fer heim í des. mun ég njóta hjálpar ítala sem ég hitti á Íslandi í sumar, en það koma á daginn að hann býr 100km frá Milano, en þaðan verður hjólið sent heim. Þetta eru ekki tilviljanir! 8. október 2003 - Pólitík er rotið fyrirbæri 8. október 2003 - Samantekt: Austur-Evrópa Úkraína er himnaríki miðað við Hvíta-Rússland. Hér er túristminn í hraðri mótun, en á þó langt í land. Mafíustarfsemi er vandamál og mafían hefur sína fulltrúa á þingi. Forsetinn er drykkfeldur og hefur komið litlu til leiða. Landið fær peninga fá EU og einkafyrirtækjum á vesturlöndum, en sögusagnir eru um að aðeins hluti þeirra peninga séu notaðir í þágu þjóðarinnar. Landið var herfilega misnotað á tímum Stalíns þó að margir eldri borgarar tali um Stalín tímabilið með stjörnur í augunum. Rúmenía hefur þurft að gjalda fyrir gjörðir Chosesko síðan 1989, en þá var hann myrkur í beinni útsendingu. Án þess að vera sérfræðingar í málefnum Rúmeníu, þá finnst mér að landið hafi tekið sig vel á, þrátt fyrir mjög sveiflukennda pólitík og mjög margar ríkisstjórnir á undanförnum tíu árum. Búlgaría hefur ekki náð að fóta sig eftir fall kommúnistastefnunar, en Búlgaría er sérstök að því leiti að þegnar landsins kusu aftur yfir sig kommúnistastjórn strax eftir fallið. 7. október 2003 - Hugleiðingar um Búlgaríu Eins og með hin löndin, þá vissi ég í raun ekki hverju ég átti von á þegar ég fór í gegnum landamærin frá Rúmeníu yfir til Búlgaríu. En ástandið sem blasti við mér var í raun mun verra en ég hefði getað gert mér í hugarlund. Í Rúmeníu hafði ég svo gjörsamlega heillast af landi og þjóð, og eflaust hefur það haft sitt að segja um viðmótt mitt gagnvart Búlgaríu. Það skal tekið fram strax að ég hef aðeins séð vestari hluta Búlgaríu og hef því í raun ekki séð nema rétt brot af landinu og ekki kynnst neinum búlgara. Fyrir það fyrsta þá virðast Búlgarar hafa gleymt að setja umferðarmerki á vegina hjá sér, þ.e. ef við getum kallað þetta vegi. Ég var búin að sætta mig við vegakerfið í Rúmeníu, en þar eru meginvegirnir í svona þokkalegu standi, en restin af vegakerfinu í slæmu standi. Í Búlgaríu eru allir vegir í slæmu standi og varla að sjá að nokkuð sé verið að gera til að bæta þar um. Eini vegurinn sem hægt er að flokka sem góðan er vegbútur sem liggur svona 150km upp í Búlgaríu frá Grikklandi, en þessi kafli var styrktur af EU og nam kostnaðurinn við veginn um 25millj evra (2.3miljarðar kr.). Á einum stað sá ég skilti sem sýndi krappa beygju; skiltið var mikið máð og ryðgað og var fest á grannan tréstilk. Þetta skilti fannst mér lýsa ástandinu í Búlgaríu vel, þ.e. eins og það kom mér fyrir sjónir. Á einum stað var verið að gera við veg sem ég ætlaði að fara og því þurfti að fara smá krókaleið um sveitirnar. Í fyrstu fannst mér þetta benda til að þeir væru að taka sig á í merkingunum, en viti menn, eftir nokkrar beygjur hurfu merkingar og ég varð að notast við GPS-inn til að finna mig aftur. Það olli mér nokkrum vonbrigðum að vegurinn meðfram hæsta fjalli Búlgaríu skildi vera lokaður, en vegna þess stóra króks sem ég hefði þurft að fara til komast að fjallinu, ákvað ég að fara stuttu leiðina til þorpsins, Rila í Rila fjöllum, en þangað ætlaði ég hvort eð er að fara seinna um daginn. Fyrir innan Rila er heilagasti staður Búlgara, musteri sem starfrækt hefur verið í mörg hundruð ár. Musterið brann næstum því til grunna fyrir um 300-400 árum, en vegna þess hversu rausnarlegan fjárstuðning musterið fékk frá almenningi var það byggt upp aftur á stuttum tíma. Hvert land hefur sinn sið. Hér verður t.d. að panta allan mat sér, þ.e. ef pantað er steik kemur bara steik. Allt meðlæti þarf að panta sér, og sjaldnast er brauðið ókeypis, líkt og er í nánast öllum nágranna löndunum. Þegar ég hafði verið í landinu í nokkrar klukkustundir kom til mín kennari við einhvern háskóla í bænum og sagði mér að hafa augun á sígaununum, því þeir stælu öllu. Engin ónæði hef ég haft af sígaunum hingað til. Einnig var mér sagt í Rúmeníu að við komuna til Búlgaríu sýndu landamæraverðir ferðamönnum hvernig lögreglubílar líta út, því það er víst algengt að búnir séu til plat löggubílar sem keyra um landið og sekta ferðamenn. Mér var ekki sýndur þessi munur og ekki sá ég neinn plat löggubíl. Í Lonely planet ferðahandbókinni er mikið gert úr kostnaðinum við að fara með sitt eigið ökutæki inn í Búlgaríu. Ég var tilbúinn að borga, bæði við komuna til landsins og einnig við brottför, en viti menn, ég þurfti ekki að borga eina krónu. Þegar Búlgarar hafa haft fyrir því að setja upp umferðarskilti þá eru þau ekki alltaf í takt við raunveruleikann. Til dæmis er 60km hámarkshraði á fínum vegi sem auðveldlega gæti borið 90km hámarkshraða, en með þessu móti tókst þeim að láta mig fá sekt. Jafnframt því að hafa heyrt allskonar sögur um landamærastöðvarnar, hefði ég heyrt að löggan væri gjörspillt og sektir venjulega borgaðar á staðnum. Það kom mér því á óvart þegar ég mældist 20km yfir löglegan hraða, að þeir stimpluðu bara í passan minn og sögðu mér að borga 10evrur við landamærin. Mér fannst þetta bara findið, og flýtti mér í burtu. Svona spillt er þá löggan í Búlgaríu. Þessir tveir hljóta því að vera einu heiðarlegu löggurnar í landinu. Á landamærunum fékk ég ekki útgönguleyfi fyrr en ég hafði reitt fram 10evrur fyrir ofsaakstrinum. Það dilst engum sem fer um Búlgaríu að hér skortir marga margt og oftast eru það menntamálin sem eru látin sitja á hakanum þegar herða þarf sultarólina. Þannig var að ég neyddist til að keyra í gegnum meðalstórt þorp á leið minni til Rila musteris, og þar blasti við hörmuleg sjón: Stór skóli með viðbyggðu íþróttarhúsi, en engin rúða heil og málninginn löngu horfin af veggjum. Mér fannst þetta svo tíbískt fyrir ástandið að ég lét mér ekki einu sinni bregða. ðun er enn eins og hún var á tímum kommúnista. Landið glímir enn við vandamál sem fylgja Chernobyl, og samyrkjubúskaður lifir enn góðu lífi. 5. október 2003 - Nýjar myndir 2. október 2003 - Myndir og internetkaffi 2. október 2003 - Eru kominn jól hérna? 29. september 2003 - Hæsta fjall Rúmeníu, Moldoveanu, klifið. Fjallið sjálft er langt inn í fjöllunum og venjulega eru teknir 2-3dagar til að sigra tindinn. Upphaflega ætluðum við að taka tvo daga í verkefnið, en eftir að Renu hafði hlustað á veðurfréttir var ákveðið að taka þetta á einum löngum degi. Við vorum semsagt að horfta á 12klst labb, ef tindurinn ætti að nást á einum degi. Af lýsingum að dæma átti þetta ekki að verða svo erfitt. Fyrst átti að labba inn dal, svo kom hækkunin, en eftir það var labbað ofan á hryggnum sem liggur að fjallinu, piece of cake. Allir vöknuðu kl. 6 morguninn eftir og við fjallgöngumennirnir gerðum okkur klára í slaginn. Morgunmaturinn samanstóð af brauði, mjög feitu svínafleski sem var soðið og létt reykt, stífum geitaosti, salami, svínalifrarpylsu, steyktum eggjum og kaffi. Sumt af því sem þarna var borið fram var heldur framandi fyrir mig og því fór heldur minna niður í maga en ég hefði viljað. Soffia keyrði okkur á ljósbláa trabbanum eins langt og hægt var, en þaðan tóku tveir jafnfljótir við. Á leiðinni uppeftir, í trabbanum, varð mér hugsað til þess hvort að pústgreinin væri tengd beint inn í miðstöðina, svo mikið pústaði inn. Við kvöddum Soffiu, hálf vankaðir eftir ökuferðina, hentum pokunum á bakið og héldum af stað. Dagurinn var rétt að byrja og fyrstu sólargeislarnir farnir að kítla fjallatindanna umhverfis okkur. Renu leiddi hópinn allan tíman og gekk mjög agað, ekki of hratt og ekki of hægt. Leiðin lá uppeftir dal, eins og ég hafði heyrt kvöldið áður, og svo tók hækkunin við, þannig að ég hélt nú að framhaldið væri auðveld. Þá tók erfiðasti parturinn við. Það gleymdist nefnilega að segja mér að hryggurinn sem við gengum á lægi upp og niður alla leið upp á Moldoveanu. Leiðin liggur semsagt ofan á og utan í nærliggjandi fjöllum og er langt frá því að vera auðveld. Á nokkrum stöðum hafa verið settar upp keðjur til að minnka slysahættu í þverhnípri gönguleiðinni. Fjallamennska er langt frá því að vera hættulaust sport. Það kom mér verulega á óvart hversu margir eru að deyja, bæði á þessari leið, og einnig í fjöllunum í kring. Við fórum framhjá a.m.k. fjórum minnisvörðum um fólk sem hefur hrapað eða látist af öðrum ástæðum. Meðal annars var tvítugur nemi sem dó í þessari leið fyrir nokkrum árum. Margir, og væntanlega flestir, deyja í snjóflóðum og er það start Renu og félaga að grafa þetta fólk upp þegar snjóa leysir á vorin. Við höfðum gengið í fimm klst og kominn tími á hádegismat. Flaska af apríkósuvíni (50% alkahól) var látið ganga, en það er víst siður hér (hvort það er eingöngu hjá Renu veit ég ekki) að taka svona vín með á fjöll. Í hádegismat var te með mikið af syrki, brauð og sama meðlæti og við höfðum í morgunmat. Mér leið vel í skrokknum, fjallið blasti við okkur og ekki nema svona 3klst labb á toppinn. Ský voru byrjuð að hrannast upp á toppunum í kring og miklar líkur á því að við fengjum rigningu, í það minnsta þoku á leiðinni niður. Það eina sem ég fór fram á við veðurguðina, var að hafa toppinn heiðan þegar við kæmumst á hann. Við nálguðumst toppinn, en þokan var fljótari en við og hafði hreiðrað um sig á toppnum. Leiðin upp er brött, og eftir um 8klst gönguferð var nokkuð farið að draga á þrekið og því voru seinustu metrarnir nokkuð strembnir. Klukkan 16.00 þann 29 sept. 2003 stóðum við Renu og Bodi á toppi hæsta fjalls Rúmeníu, eða 2544m yfir sjávarmáli. Leiðin niður er aldrei auðveld, og þessi fjallganga var engin undantekning. Hungur var farið að segja til sín og þrekið í svona lægri mörkum. Okkar beið um 6klst ganga til baka og því var um ekkert val að ræða, hugurinn yrði að hjálpa mér niður. Það tók okkur um 3klst að labba þangað sem við átum hádegismat, og þar tókum við smá pásu, hituðum te og kvíldum lúin bein. Nú hrönnuðust skýjabakkarnir upp allt í kringum okkur og myrkur var á næsta leiti. Í sjálfum sér var ekkert að því að ganga niður í myrkri, vegna þess að leiðinn er vel merkt og svo þekkir Renu þessa leið mjög vel. Eftir að hafa drukkið tæpan hálfan lítra af heitu tei og gert nokkrar teygjuæfingar var eins og orkumælirinn hefði hlaðist að fullu og minn maður tók á rás, mun hressari en bjartsýnustu menn hefðu mátt vona. Gangan í myrkrinu var langt frá því leiðinleg, því samspil skugga, þoku og útlínur fjallatoppa gerðu umhverfið mjög dramatískt og oft bara þræl flott. Það tók okkur semsagt um fjórtán tíma að sigra fjallið. 28. september 2003 - Eru beljur gáfuð dýr? 24-28. september 2003 - Hjólaferð með TMT í Rúmeníu Ég renndi inn í miðbæ Cluj-Napoca (Cluj), rétt eftir kaffi og hringdi í Chris. Ekki leið á löngu áður en hár og grannur strákur í stuttbuxum, með sólgleraugu og tveggja daga skegg birtist við hlið mér og rétti mér spaðann; hér var á ferðinni Chris sjálfur. Hann talaði góða ensku og okkur kom strax vel saman. Hann hafði ekki tíma til að leggja fram plönin sín strax, en við ákváðum að hittast á sama stað eftir 2klst. Ég kom hjólinu því fyrir á góðum stað og fékk mér göngutúr um miðbæ Cluj. Það var tekið að rökkva þegar við Chris náðum saman aftur og nú á mun afslappaðri nótum en fyrr um daginn. Við skröfuðum um þjóðmál og mótorhjól, en lítið varð úr því að leggja fram plön fyrir næstu daga, og frestuðum við því fram til næsta dags. Seinna um kvöldið þegar við Chris löbbuðum að Súsí sá ég miða á stýrinu og hélt í fyrstu að ég hefði fengið stöðumælasekt, en svo var ekki. Þetta voru skilaboð frá Jan, svissneskum hjólamenni, sem einnig var staddur í Cluj og langaði að ná saman við aðra hjólamenn. Jan gisti á farfuglaheimilinu og ákvað ég því að gista þar líka. Með hjálp Chris fann ég farfuglaheimilið, en Jan hitti ég ekki fyrr en í morgunmat. Við Chris mæltum okkur mót á farfuglaheimilinu kl. 14 daginn eftir og þá ætlaði hann vera búinn að sjóða saman ferð fyrir mig. Það varð úr, eftir smá fundarhöld, að Jan, ég og Chris færum í 2 nátta ferð um fjöllin ofan við Cluj, og brottför yrði strax. Veðurspáin var ekki góð, rigning og þoka næstu daga, en við létum svoleiðis ekki stoppa okkur frá því að fara í hjólatúr. Ég tók álkisturnar af Súsí og kom þeim fyrir á farfuglaheimilinu og Jan gerði Honduna sína klára í slaginn. Jan er á XR650 ´02 með 28L tank og því var líklegt að hann tæki okkur Súsí í nefið á erfiðari slóðum. Ég ætla ekki að drepa ykkur úr leiðindum með því að lýsa leiðinni sem við fórum, heldur aðeins að segja frá mannlífi, slóðum og náttúru því um það snýst þetta allt saman. Það sem hefur komið mér hvað mest á óvart hér í Rúmeníu eru allar vatnsfallsvirkjanirnar sem komúnistastjórnin lét reisa og hversu stórar sumar þeirra eru. Chris sagði okkur að sami stíllinn hefði verið hér eins og hafður er upp í Kína í dag; þorpin sem fara undir vatn eru flutt ofar, en oft stóðu íbúarnir eftir slippir og snauðir, án heimilis og stjórnvöldum stóð alveg á sama. Hér eru allar stíflur gættar af vopnuðum vörðum, því með því sprengja eina svona stíflu í loft upp gætu mörg hundruð þúsund manns drukknað og/eða misst heimili sín. Við lögðum af stað um kaffileitið og því stutt í myrkur. Við áttum enn eftir nokkra kílómetra að náttstað og geistumst því í gegnum skóginn í myrkrinu, þanngað til við komum að upplýstu húsi sem augljóslega var gististaðurinn okkar. Þeir hafa þann háttinn á hérna að flokka gistihúsin með blómum en ekki stjörnum, og gistum við því á tveggja blóma gistihúsi af þremur mögulegum. Þrátt fyrir að aðeins einn dagur væri búinn af þremur vorum við Jan óhressir með allt malbikið sem Chris hafði leitt okkur um, en það átti svo sannarlega eftir að breytast. Við vorum seinir af stað þennan annan dag, og ræstum ekki fákana fyrr en klukkan var langt gengin í hádegi. Nú tók fjörið við og Chris leiddi okkur sífellt hærra og hærra upp í fjöllin. Það kom að því að malbikið vék og við tók grófur malarvegur með drullupittum og pollum. Þetta var það sem við Jan höfðum verið að bíða eftir allan tímann. Fákarnir voru þanndir í botn án þess þó að stofna limum okkar í hættu. Mikið af þessum slóðum sem við fórum um eru tilkomnir vegna skógarhöggs sem er nokkuð mikið á þessum slóðum og því ekki óalgengt að mæta hestavögnum hlöðnum timbri. Já, hestavögnum, þetta er ekki prentvilla. Hér snýst allt um hestavagna, hvort sem þeir eru dregnir áfram af ösnum, uxum eða beljum. Það er nánast eins og að stíga nokkra áratugi aftur í tímann að ferðast um Rúmeníu, því þarfasti þjónninn er notaður á öllum vígstöðvum og virðist bara standa sig vel. Ennþá höfðum við sloppið við alvarlega rigningu, en þoka lá í loftinu og því var allt umhverfið mjög drungalegt og dularfullt, alveg eins og fólkið á milli trjánna. Mér fannst samspil þoku og umhverfis alveg frábært, því kofarnir sem fólkið sefur í eru ómálaðir og dökkir timburkofar, sem gefa þokublönduðu umhverfinu alveg einstakan blæ. Þennan dag enduðum við líka í myrkri, en það var sko ekki 2 blóma gisting sem beið okkar þessa nóttina heldur gisting hjá Sabinu og Alfan. Myrkrið var svartara en svart kaffi og jafnaðist næstum við myrkrið í hellum. Luktirnar á hjólunum rétt höfðu við að lýsa leiðina og oft hjóluðum við hlið við hlið til að nota birtuna frá hvor öðrum. Himininn var að hluta til heiður og ein og ein stjarni náði því að sýna sig svona endrum og eins. Við Jan höfðum farið aðeins fram úr Chris, en þegar okkar var farið að lengja eftir honum snérum við við til að gá hvað hefði komið upp á. Við komum að Chris þar sem hann stendur við tréhlið og ræðir við gamlan mann. Okkur grunaði strax að hér yrði gist í nótt. Hjólin voru sett innfyrir hlið og nauðsynlegur búnaður tekin af þeim. Hér bjuggu semsagt Sabina og Alfan. Hjón um sjötugt, sem höfðu búið hér alla sína tíð, án rafmagns og síma, í sínu tveggja herbergja húsi. Í raun er húsið bara eitt herbergi, því annað herbergið var notað sem búr, en hitt sem svefniherbergi og eldhús; herbergin eru ekki samtengd. Úti er kamar og vatn er sótt í næsta læk. Þau eru með tvær beljur og nokkrar hænur í heimili, auk hunda og katta. Sabina og Alfan höfðu að vísu látið reisa annað hús við hliðina á sínu; tveggja hæða stórt hús, en það var ætlað börnum og barnabörnum, en börnin höfðu flutt í burtu og því stóð húsið autt; það var því nóg pláss fyrir okkur. Okkur var strax boðið í kvöldmat. Brúnir eldhúsborðsins voru vel rúnaðar og á því lá plastmotta sem einu sinni hafði sýnt mynd af ávöxtum í skál, en núna sást aðeins móta fyrir útlínunum. Ofan við borðið brann olíulampi, eina lýsingin í herberginu, en Sabina vann við eldavélina, í myrki, eins og hún hefur örugglega gert undanfarna áratugi. Í matinn var kálkássa með nokkrum kjötbitum og flóuð mjólk. Brauðið var tekið í sundur með handafli, og okkur var sérstaklega tilkynnt að það hefði verið bakað í dag. Um leið og við kláruðum af diskunum tók Sabina þá og þvoði upp. Fljótlega eftir kvöldmatinn var haldið í háttinn, saddir og sælir með góðan hjóladag. Morguninn eftir tók sólinn á móti okkur, sem og morgunverður hjá Sabinu. Hún hafði steikt egg og svínaspekk, og flóað mjólk. Spekkið bragðaðist alveg þokkalega, miðað við að vera eingöngu fita, en fór eitthvað furðulega í magan á mér og allan daginn var mér eitthvað smá ómótt í maganum. Enn leiddi Chris okkur á slóðir skógarhöggsmanna, og enn sannfærðist ég um að fjöllin í kringum Cluj væru paradís hjólamanna. Við vorum komnir til baka rétt fyrir kvöldmat sælir og glaðir eftir 3 daga flotta hjólaferð um Karpatafjöllin. 23. september 2003 - GPS-tæknin er stórkostleg Það má því segja að GPS tæknin hafi sparað mér dágóðan tíma fyrir framan kortin. 22. september 2003 - Fleiri hugleiðingar um Úkraínu. Ég stóð í þeirri meiningu að sept og okt hér í Austur-Evrópu væru rigningartími og því ætti ég örugglega eftir að nota regngallann mikið. Nú er ég búinn að vera á ferðalagi í næstum því mánuð, og eina rigningin sem ég hef fengið var í Færeyjum og Svíþjóð. Að vísu gerði algjört úrhelli í Odessa einum degi áður en ég kom, og voru göturnar alveg á floti. Eitt af því sem mér finnst alveg stórkostlegt við Úkraínu, og á eflaust við um restina af A-Evrópu, er að mörkin milli borgar og sveitar eru langt í frá skýr. Það er ekki óalgengt að hænsn gangi laus um allt, og svo eru kýr mjög vinsælar meðfram vegum, sama hvort að vegirnir liggja inn í Kyve eða næsta sveitabæ. Með hænsnin, þá velti ég því fyrir mér hvort að þau séu sjálfala, eða hvort að bændurnir þekki hverja einustu púddu sem tilheyrir þeim. Ég hef gert nokkuð af því að hjóla í gegnum sveitirnar og oftar en ekki leggja vegirnir í gegnum mitt þorpið. Þetta kemur ekki mjög að sök, nema fyrir þær sakir að vegirnir verða eins og illa þrifinn flór. Ég ætti náttúrulega ekki að segja frá þessu, en aðeins tvisvar hefur legið við slysi á ferðalaginu; í fyrra skiptið nauðhemlaði trukkur fyrir framan mig og í hitt skiptið var ég næstum því runnin á hausinn í beyju, því ég rambaði beint á einn skítahauginn. Svona er nú lífið hérna. Ég hef pínulítið verið að velta fyrir mér hugtakinu fátækt. Við segjum að hér á þessum slóðum sé mikil fátækt, og dæsum og stynjum til að leggja áherslu á orð okkar. En hvað er fátækt? Ég skal viðurkenna að fólkið hér fer ekki á skíði til Austurríkis tvisvar á ári, né endurnýjar bílinn eftir eitt ár og svo efast ég um að það eigi marga frídaga á ári. En er það í raun fátækt! Getum við notað sömu skilgreiningu fyrir fátækt heima og hér? Lífsgildin hér eru svo langt frá því sem við þekkjum heima, og samfélagið í heild svo gjörólíkt að í raun vitum við ekki hvað er að vera fátækur hér. Fólkið hér vinnur baki brotnu; sérstaklega í sveitunum þar sem verkfæri eru fá og mannshöndin kemur nálægt öllum störfum búskapsins. Því hef ég tekið eftir. Einnig hef ég tekið eftir að fólkið í sveitunum er ekki að deyja úr hungri og unga fólkið í borgunum gengur ekki um í rifnum fötum með úfið hár. Í það minnsta eru sveitakonurnar vel búttaðar og margur maðurinn með góða ístru. Ætli fólkið hafi það bara ekki ágæt miðað við aðstæður í landinu, sem vissulega mættu vera betri, en Róm var ekki byggð á einni nóttu og með innkomu Úkraínu í EU skulum við vona að efnahag landsins taki að blómstra. Eitt af því sem situr enn í þjóðarsálinni eftir að Sovétríkin hrundu, er óþarflega lítill vilji til að selja og veita þjónustu. Þetta er slæmt fyrir þjóðina því fyrir ferðamenn sem hafa fyrir því að koma hingað, virkar þessi framkoma mjög fráhrindandi og ekki líkleg til að vinna hilli. Hinn öfginn eru Marokkó menn. Þegar ég var þar fékk enginn frið. Hér fá hinsvegar allir svo mikinn frið að varla er hægt að draga sölufólkið á lappir. 22. september 2003 - Úkraína og Karpatafjöllin 22. september 2003 - Gisting á 150þús. 20. september 2003 - Hæsta fjall Úkraínu sigrað Eftir nóttina í tjaldinu var hent upp í sig nokkrum brauðsneiðum og drukkið kaffi og síðan haldið af stað upp að hótelinu aftur. Úti var frekar kalt, en dagurinn gaf góð fyrirheit því úti var logn og ekki ský á himni. Þegar ég byrjaði að ganga upp fjallið var ein rúta, einn jeppi og Súsí, á bílastæðinu við hótelið, en farartækjum átti eftir að fjölga eftir því sem leið á daginn. Gangan upp er vel afmörkuð, merkt á einstaka stað með skiltum og því engin stórvægileg hætta á að villast. Gengið er í gegnum þéttan skóg, en um leið og komið er upp fyrir trjálínu sést fjallið vel. Gangan upp tók mig um ein og hálfan klst., en ætli ég hafi ekki dvalið á toppnum í um klst. Þegar ég kom upp voru þegar tveir hópar af Úkraínskum skólakrökkum þar uppi. Kennari annars hópsins koma til mín, með túlk, og sagði mér að með þeim væru tveir hollendingar, því hann hafði líklega séð mig taka toppamyndir með íslenska fánann. Ég endaði semsagt með því að spjalla alveg helling við þessa krakka. Hollendingarnir voru búin að vera á ferðalagi í Úkraínu í þrjár vikur og áttu eina eftir. Þau höfðu hitt þennan hóp í lestinni og fengið að slást í för með þeim. Þegar kom að niðurgöngu var toppurinn smám saman að fyllast af fólki, mest þó af skólakrökkum, og leiðin upp þétt skipuð. Sjálfan hafði mig ekki grunað að svona margir færu á fjallið á einum degi. 18. september 2003 - Oldschoole pólverjar á "ofur"-skellinöðrum Í spjalli okkar yfir kvöldmatnum fékk ég upplýsingar um að á Krímíu, í suðaustur hluta Úkraínu, væri mótorhjólaklúbbur sem heitir Islanders. Flott nafn á klúbb, sem ætti betur heima á Íslandi. Ég og Hollendingurinn gistum á hóteli um nóttina en pólverjarnir fóru á ódýrt gistiheimili. Við borguðum 500kr. ísl. fyrir eina nótt, sem er nánast eins og nótt á tjaldsvæði heima. Að morgni héldu þeir svo heimleiðis en ég hélt af stað í leit að frekari ævintýrum. 17. september 2003 - Mótorhjólaklúbburinn Matador í Odessu Hjólamenningin í Úkraínu hrundi við fall Sovétríkjanna, vegna þess að ríkið hafði stutt svo vel við mótorhjólasportið sem íþrótt, en eftir að Úkraína var leyst undan "okinu" var öllum óþarfa útgjöldum hætt og þar með féll mótorhjólasportið. Enga að síður eru harðir mótorhjólamenn enn að störfum og hafa stofnað klúbba víðs vegar í Úkraínu. Einn þeirra er Matador. Við Vlad hjóluðum frá miðborginni að hafnarsvæðinu. Húsin hér eru yfirgefnar verksmiðjur og vöruhús, með brotnum gluggum og engu áþreifanlegu lífsmarki. Hið áþreifanlega lífsmark þessa svæðis leynis á bak við rimlahlið, stórar hurðir og 30m ljóslausan gang - hér er Matador til húsa. Í raun er hér um stórt, illa lýst verkstæði fyrir mótorhjól. Veggirnir eru þaktir gömlum hlutum úr mótorhjólum, svo var einnig um barinn, sviðið fyrir hljómsveitina og búrið fyrir stripparana. Ég gat vel séð fyrir mér villt partý hér með þungarokkurum, strippurum og leðurklæddum heljarmönnum að segja hetjusögur af sér og hjólinu sínu. Mótorhjólamenn skiptast í nokkra flokka eftir því hvaða augum þeir líta fákana sína. Hér, í þessum klúbbi, snérist allt um svart leður og töffaraskap. Mín sýn á mótorhjól er nokkuð á skjön við það sem ég fann hjá Matador, en það er ekki þar með sagt að ég hafi ekki haft gaman að heimsókninni. Ég hef enga fordóma gagnvart þessum strákum, því allir erum við hjólamenn, og sem slíkir verðum við að standa saman. Annars var þessi heimsókn alveg það sem ég þurfti, eftir leiðinlega yfirferð um styttur bæjarins. 16. september 2003 - Vangaveltur um fyrstu daganna í Úkraínu. Mikill vöxtur er greinilega í efnahagslífinu hjá þeim því bensínstöðvar eru að rísa upp á mörgum stöðum og svo eru gríðarlegar vegaframkvæmdir á leiðinni frá Kyve til Odessa. Höfuðborgin, Kyve, kom mér skemmtilega á óvart og gæti ég vel hugsað mér að heimsækja hana aftur og þá með það fyrir augum að skoða borgina betur. Mikið er af flottum kirkjum og klaustrum og svo er borgin bara falleg, ólíkt því sem ég hafði ímyndað mér. Í sveitum landsins eru plómur, kartöflur og epli seld við vegkanntinn, en á þéttbýlari stöðum eru seldar plastkrúsir, glerkrúsir, olíur, dekk, bastvörur og grjót. Já, ég gat ekki betur séð en þeir væru að selja möl, sand og grjót við vegkanntinn. Það sem einkennir umferðina hér er einkum þrennt: Rassar sem standa upp úr húddum, hér eru bílar í umferð sem hafa örugglega dáið svona 23 sinnum og eðalvagnar sem keyra eins og þeir eigi heiminn. Ég hef nokkrum sinnum lent í því að vera á vinstri akrein (hraðari akreininni) og fá bíla fram úr mér vinstra megin, svona 10cm frá hjólinu. Svona ökulag hef ég aldrei séð áður, og það eru sérstaklega ökumenn flottu bílanna sem haga sér svona. Stórborgarakstur hér er ekkert í líking við akstur á Miklubrautinni, heldur gildir hér frumskógarlögmálið, þeir hæfustu lifa af. Ég verð alltaf hálf skrítin við þessar aðstæður, bæði þá fyllast lungun af mengun sem gerir mann sljóann og svo kílist addrenalínið upp því hraðinn er svo mikill. Hér mætast því tveir ólíkir pólar sem ekki eiga auðvelt með að vinna saman. Hér eru beljur á beit við vegkanntinn, jafnvel við borgarmörk Kyve, og kúrekar fylgja þeim hvert spor. Hestar eru einnig á beit hér við vegina, en til að þeir hlaupi nú ekkert í burtu eru framlappirnar bundnar saman. Svona meðferð hef ég nú aldrei séð áður. Segi þetta gott í bili, en ég á eftir að vera í Úkraínu í að minnsta kosti fimm daga í viðbót þannig að fleiri frétta er að vænta héðan.
15. september 2003 - Chernobyl Landamæraverðirnir voru kampakátir þegar ég ók í hlað og léku á alls oddi á meðan ég gekk frá pappírsmálunum. Aðeins einn gat gert sig skiljanlegan á ensku og sagði hann mér að hann væri mikill fótboltaáðdáandi, og væri að fara til Kíve á fótboltaleik eftir nokkra daga. Þetta var þörf ábending, því oft hættir manni til að setja ákveðnar stéttir undir sama neikvæða hattinn, án þess þó að gera okkur grein fyrir að þetta fólk á sér líf fyrir utan vinnuna og er eingöngu að sinna sínu starfi. Passinn var stimplar í bak og fyrir og ég kominn til Úkraínu, land númer 7 í röðinni. Ég var staðráðinn í að komast eins lagt að Chernobyl og mögulegt væri, þó líklega fengi ég ekki að sjá orkuverið sjálft. Meðan ég ók í átt að kjarnorkuverinu reyndi ég að gera mér í hugarlund ástandið sem skapaðist þann 26. ágúst 1986 þegar ofn 4 sprakk í loft upp, við prófanir á hverfli, og 9 tonn af geilsavirku efni spýttist úr í andrúmsloftið, eða 90 sinnum meira en í Hirosima sprengingunni. Vindur stóð yfir til Hvíta-Rússlands, sem olli því að 23% landsins varð mengað. Úkraína slapp með 7% og Rússland með 0,5%. Þær miklu efnahagslegu þrengingar sem Hvíta-Rússland stendur frammi fyrir um þessar mundir tengjast bæði Chernobyl slysinu og pólitískri einangrun. Ég var kominn á gott skrið þegar ég kom að öryggishliði. Tveir hermenn stóðu vörðinn og talaði hvorugur þeirra ensku, en með handahreyfingum og annarri líkamstjáningu gat ég skilið að ef ég héldi áfram til Chernobyl yrði ég getulaus og geilsavirkur. Þeir spurðu hvort ég hefði gasgrímu, og auðvitað svaraði ég neitandi. Mér stóð ekki alveg á sama á þessari stundu, því þeir hristu báðir hausinn eins og tveir samstiltir taktmælar og voru greinilega mjög hneykslaðir á plönum mínum. Ég var jafnvel kominn á það að hætta bara við allt saman og fara beina leið til Kyve, höfuðborgarinnar. En gat ég gert það! Kominn alla þessa leið frá Íslandi og gefast upp við fyrstu mótbáru. Nei ég hélt ekki. Það var ekki fyrr en þeir fóru að nudda saman fingrum og heimta peninga sem ég greip gæsina meðan hún gafst. Hliðið opnaðist og ég fékk gæsahúð þegar ég renndi hjólinu í gegn. Mér fannst eins og ég væri að fara inn á átakasvæði, því óvissan var algjör og göturnar auðar. Ég hafði undirbúið mig undir að sjá algjöra auðn; tóm hús, auða akra, engir bílar né fólk, en svo varð þó ekki raunin. Á leið minni upp til Chernobyl var ég nánast eins og Palli, þegar hann var einn í heiminum; ég mætti að vísu nokkrum bílum, en miðað við þá kílómetra sem ég hjólaði eru þeir óveruleg stærð. Í slysinu sjálfu dóu 31, en samkvæmt skýrslu frá heilbrigðisráðuneytinu, sem gefin var út 1999 dóu 4365 af völdum geislunar, 167þús. hafa þurft að glíma við ýmiskonar heilsuvandamál vegna geislunar og talið er að 4,9millj. manns á svæðinu hafi orðið fyrir einhverjum áhrifum af slysinu. Það kom mér því verulega á óvart hversu margt fólk er búið að skjóta rótum á svæðinu, jafnvel við hliðina á draugabænum Prypyat, en jörðin þar er enn of geislavirk til að hægt sé að búa þar. Þetta fólk hefur flust inn á svæðið í trássi við leiðbeiningar, en stjórnvöld aðhafast ekkert. Eftir að hafa ekið nokkra kílómetra frá öryggishliðinu, tekið myndir af tómum húsum og annað þess háttar kom ég að öðru öryggishliði. Það var lítið mál að komast fram hjá því. Það var ekki fyrr en að ég fór að skoða kortið sem ég áttaði mig á því að öryggishliðið er sett upp til fólk flytji ekki aftur til Prypyat, ég hef því farið inn á næst hættulegasta svæðið við Chernobyl. Kostnaður Úkraínska ríkisins við málefni sem tengjast hreinsunarstarfsemi við Chernobyl nemur um 15% af árlegum tekjum lansins, og hluti af þeim peningum fara semsagt í að borga vörðunum við hliðið. Ég hélt ótrauður áfram og óðum styttist í Chernobyl. Ég átti eftir svona 8km að orkuverinu þegar þriðja öryggishliðið tekur á móti mér. Í þetta sinn er stórt skilti við hliðið, bæði á ensku og rússnesku, sem segir að enginn megi fara lengra nema með leyfi frá einhverju ráðuneyti. Gott og vel, ég er ekki með leyfið þannig að best að snúa við. Og það gerði ég. Sjálfur hafði ég komist eins lagt og yfirvöld leyfðu mér og allt annað hefði bara verið of hættulegt. 17. september 2003 - Ukraína 13. september 2003 - Hugleiðingar um Hvíta-Rússland Fólkið hér er flippað, í það minnsta miðaldra konur. Þeim finnst greinilega æðislegt að vera með rautt og bleikt hár og í peysum með glimmeri. Ef ég ætti að gera umhverfismat á miðaldra fólki hér, bæði konum og körlum, þá fengju karlmennirnir falleinkun. Konurnar fengju smá mínus fyrir sjónmengun, en karlpeningurinn leggur til það mikið af handakrikalofttegundum að hætta stafar af. Svo virðist sem annaðhvort: Þrifnaður sé af skornum skammti, eða að svitalyktareyðir hafi ekki ratað í hillur verslannanna. Ef þeir anga ekki af svitalykt, þá leggur af þeim brennivísstækja. Annars er ég mjög hrifinn af gömlu sveitakonunum, en þær eru tannlausar, búttaðar, með köflótta slæðu um hausinn, í pilsi, hnésokkum og peysu; alveg eins og maður sér í sjónvarpinu. Að öllu gríni slepptu þá ber ég mikla virðingu fyrir gamla fólkinu í þessu landi. Flestir sem komnir eru til aldurs hafa þurft að þola hörmungar sem enginn maður ætti að þurfa að þola. Enda sér maður á göngulagi og líkamsburði þessa fólks, að það er fyrir löngu búið að klára líkamann, en það er engin afsökun ef ekki er til matur í soðið. Þau daufu og oftast orðlausu samskipti sem ég hef átt við Hvít-Rússa hafa valdið mér vonbrigðum. Vissulega verður að taka mið af því að tungumálaörðuleikar koma í veg fyrir hrókasamræður, en samt finnst mér eins og fólki horfi pínulítið í gegnum mig þar sem ég kem. Túristar eru ekki margir í þessu landi, og á þeim stöðum sem ég hef verið meðal fólks hef ég ekki heyrt einn tala ensku eða þýsku - ég er því nokkurn vegin einn. Hugsanlegt er því að fólk hræðist ferðamenn, í það minnsta er okkur ekki gert mjög auðvelt um vik hvað varðar merkingar og þjónustu. Það er í raun bara fyndið hvernig þeir hafa nánast engan áhuga á að fá ferðamenn til sín. Til dæmis þá gisti ég á hóteli núna sem heitir Hotel Intourist, það væri náttúrulega ekki í frásögu færandi nema fyrir þær sakir að húsið er ekki merkt Hotel Intourist, heldur NHTYPNCT og fyrir innganginum er allt fullt af trjám. Að vísu eru skilti eftir veginum sem liggur frá Minsk, en þau segja bara "Intourist áfram", án þess að því sé fylgt nokkuð eftir. Eftir að ég var búinn að spyrjast fyrir (sem gekk ekki neitt) og keyra nokkrum sinnum framhjá húsinu þá notaði ég útilokunaraðferðina og gekk inn í stórt hús sem virtist nokkuð vandað, bara svona til að spyrjast fyrir. Viti menn, ég var á réttum stað. Þegar betur er að gáð stendur nafn hótelsins með litlum bláum stöfum í glugga hótelsins. Intourist er stytting á International Tourist. Ég fékk þá skýringu í Litháen að Intourist hótelkeðjan væri sérstaklega ætluð útlendum ferðamönnum. Væntanlega er þá verið að vernda þá fyrir umhverfinu, því hér er flott sjónvarp, gott rúm, skrifborð og setusófi. Að hjóla hér er mjög gott. Vegirnir eru breiðir og á stofnbrautum eru gatnamót það stór að vont er að sjá hvort að götuljósin hinumegin eru rauð eða græn. Mér dettur í hug hvort að vegirnir séu svona breiðir og flottir svo að auðveldara sé að keyra skriðdrekum eftir þeim; nei, hvað veit maður. Rússinn hefur ekki verið spar á hvítu málninguna og dritað niður gangbrautum um allt, en satt best að segja hef ég ekki séð einn einasta bíl stoppa við gangbraut, þó svo að tugir manna bíði eftir að komast yfir. Hitt er svo aftur annað mál, að malarvegirnir eru einnig breiðir, sem gerir þá frekar hættulega fyrir mótorhjól. Heima eru vegirnir það mjóir að hjólför myndast fljótlega á þeim, en hérna eru vegirnir það breiðir að ökutæki keyra bara þvers og kruss, sem veldur því að út um allt myndast litlir malarhryggir sem geta reynst hjólamönnum erfiðir. Öfugt við það sem ég hélt þá er dollarinn mun algengari hér en evran. Rússinn notar mikið dollara og það hefur bein áhrif hingað niður til Hvíta-Rússlands. Dollarinn kostar um 2100 rúbblur. Bensínlítrinn er á um 48kr. Innfluttur bjór er á 100kr. Rússneskur bjór er á 32kr. Einn lítri af vatni er á um 30 kr. Góður matur á veitingastað, með bjór og súpu kostar um 1000kr. 12. september 2003 - Hvíta-Rússland.
Hvítt! Hvar er allur snjórinn? Til að fá vegabrégsáritun inn í Hvíta-Rússland þarf að fyrirframbóka hótel hjá viðurkenndri ferðaskrifstofu, sem rússneska mafían þarf að samþykkja (smá krydd frá mér). Þetta hafði ég allt gengið í gegnum heima og hélt því að mín mál væru í góðum höndum. Eina vandamálið sem ég stóð frammi fyrir, þegar ég hjólaði inn í Hrodna (Grodna) var að finna hótelið. Það kom mér á óvart hvað veraldlegur auður er lítill hérna megin landamæranna, miðað við það sem ég sá í Litháen. Greinilegt er að Litháen er að standa sig betur í pólitíkinni heldur en Hvíta-Rússland. Meðfram veginum voru hálf niðurnýddir kofar, sem íslensk hænsni mundu hunsa, og skítugir krakkar að leik. Vissulega voru undantekningar hér á, en yfir heildina þá hefur fólkið hér ekki mikinn pening milli handanna. Í Litháen var horft á mig/hjólið eins og ég væri frægasti leikarinn í landinu og fannst mér það svona á köflum nokkuð óþægilegt, en í Hvíta-Rússlandi fékk ég svona 200% meiri athygli. Í fyrstu fannst mér athyglin ekki af hinu góða og í huga mér reyndi ég að finna út hvað fólk væri að hugsa. Vitanlega komu aðeins vondar hugsanir upp í kollinn. Áður en ég lagði af stað í ferðina hafði ég lesið bók um ferðlög í Afríku, sem eru væntanlega á svipuðu erfiðleikaplani og Hvíta-Rússland. Þar var lögð áhersla á að hreinsa hugan af þeim grilum að allir vildu þér vont. Það er ágætt á svona stundum að hreinsa vondar hugsanir út og setja sig í spor fólksins; "vá, svakalega er gaman að fá ferðamann til landsins okkar, og líka á svona rosalegu mótorhjóli", gæti það verið að hugsa. Fyrsti dagurinn minn í Hvíta-Rússlandi er að kvöldi kominn og ég enn ekki búinn að finna hótelið, þrátt fyrir að hafa ekið Hrodna fram og til baka. Það sem flækir einnig málið er stafsetninginn; hótel er t.d. ekki hotel, heldur eitthvað sem ég get ekki skrifað. Það skiptir því ekki máli hvað stendur á skiltinu við húsið, ef maður skilur ekki hvað það segir. Auðveldasta leiðin til að finna skrattans hótelið var að fá leigubílstjóra til að keyra á undan og þannig vísa veginn. Á leiðinni inn í bæinn hafði ég séð hnapp af leigubílum sem mynduðu einhverskonar óformlega "leigurbílastöð" og nú var að reyna á það hvort að ég finndi leigurbílana aftur. Eini bílstjórinn sem var inni ók um á Bens sem hefur varla verið metin á meira en gullið sem hann hafði í munninum. Eins og við var að búast skildi bílstjórinn hvorki ensku nú þýsku. Með réttum handahreyfingum og bendingum tókst okkur að ná saman og saman trylltum við að hótelinu. Þó að útlit leigubílstjórans gæti vel valdið martröð 5 barnaskólabekkja í einu, þá hafði hann gott hjarta. Ég bauðst til að borga honum 5 dollara, en hann vildi aðeins 2. Vegna þessa þá ákvað ég að gefa honum 5; góðum mönnum ber að verðlauna. Ég rölti mér inn á hótel, eftir að hafa strípað allt lauslegt af hjólinu (nú er þjófahræðslan orðin sterk) til þess eingöngu að hitta þrjár rússneskar breiðþotur sem ekkert skildu nema hrafl í ensku og ekkert annað. Samt tókst okkur að komast að samkomulagi um að ég keyrði að Hotel Túrist (ekki skrifa svona þægilega á rússnesku) og gisti þar, því þar væri VAKTAÐ bílastæði. Svona er þessi heimshluti: Þú geymir ekki verðmæti úti, nema þau séu verðlaus eða ekki í tísku. Ég átti í nokkrum erfiðleikum með að finna þetta hótel, enda á þeim tíma sem allir eru að fara heim úr vinnu, og umferðin því skelfileg. Þetta tókst samt allt, og naut ég hjálpar áttavitans á GPS-inum, það er algjör snild að hafa elektrónískan áttavita þegar maður er að þvælast í umferðinni. Ég skil ekki alveg kerfið hérna, en það er eins og sami aðilinn reki öll þessi stóru hótel (mafían!) því ég gekk inn í Hótel Túrist án þess að hafa verið bókaður og fékk herbergi. Að vísu ætlaði konan í móttökunni að rukka mig um 23 dollara fyrir herbergið, en þegar ég stóð á mínu að ég væri búin að borga gaf hún sig og lét mig hafa herbergi. Ég var virkilega pirraður þegar ég kom inn á herbergi, enda seinustu 3klst farið í bölvað stress og leiðindi. Þetta er víst það sem maður lagði upp með og mátti alveg búast við. Á morgun verður svo haldið dýpra inn í Hvíta-Rússland, og reynt að finna hjarta landsins. 10.-12. september 2003 - Litháen Ég hafði gert ráð fyrir að eyða tveimur dögum í Litháen, en þegar það var ákveðið lá ekki fyrir að ég þyrfti að keyra strax til Vilnius, höfuðborgar Litháens. Í Vilnius hafði ég komist í samband við hjólandi heimamann, Saruns, og hafði mælt mér mót við hann. Það var Phillip sem kynnti mig fyrir Sarunas, en Phillip kynntist ég á Íslandi í sumar þegar hann var á tveggja vikna ferðalagi á Íslandi. Vilnius er staðsett mjög austarlega í Litháen, eða um 315km frá Klapeita. Það var vinaleg rödd sem svaraði símanum þegar ég átti eftir um 100km til höfuðborgarinn. Sarunas bauð mér gistingu sem ég og þáði. Sarunas hefur hjólað síðan '95 og á heimasmíðaðan hippa. Það var virklega skemmtilegt að hitta Sarunas, konu hans Virginija, og sjö ára dóttur þeirra því fátt er jafn lærdómsríkt og að hitta heimamenn á ferðalögum. Í spjalli okkar kom margt áhugavert fram. T.d. að breytingarnar sem áttu sér stað í Rússlandi 1991 þegar kommúnistinn hrundi, náðu í raun ekki til Litháens fyrr en 1993. Rússneski herinn hélt hér kyrru fyrir og nýja ríkisstjórnin átti því erfitt með að stjórna landinu. Það eru í raun ekki nema svona 6-8 ár síðan almennilegar breytingar fóru að eiga sér stað í Litháen. T.d. er það nokkuð nýlega sem stórmarkaðir voru reistir og ekki hefur enn verið reist "Kringla" í Litháen. Í Litháen eru Japanskir bílar dýrari en þýskar drossíur. Fæðingarorlof mæðra má teygja upp í þrjú ár og ungdómurinn hefur skólagöngu 7 ára. Þeim Sarunas og Virginiju fannst napurt þegar við löbbuðum burt frá pizzastaðnum eftir að hafa gætt okkur á hníf þunnum bökum á Litháenska vísu, en víkingnum leið eins og á góðum sumardegi. Verðin hér eru dýrleg; sérstaklega þegar maður er ný kominn frá okurlöndunum Danmörk, Noregur og Ísland. Ég bauð allri fjölskyldunni upp á pizzu, bjór og annað meðlæti og fyrir þetta borgaði ég um 1300 kr. Bensínlítrin er á 2,45 litas sem gerir um 45kr. Litháen er eitt af þeim löndum sem hafa gengið í gegnum alveg ótrúlega hörmungar undan farin árhundruð og því er lítið um fallegar byggingar. Elsta byggingin í Vilníus er t.d. eitthvað um 400 ára gömul, sem telst ekki gamalt á þessum slóðum. Það kom að því að ég kvaddi Vilníus og nýju vini mína og héldi áleiðis, fram hjá sveppasölumönnum og hestvögnum, yfir til Hvíta-Rússlands. 9. september 2003 - Ökuritinn og fyrstu upplýsingarnar HVAÐ ER SAGA ? SAGA-Aksturssíritinn er lítið tæki sem sett er í farartæki til að skrá upplýsingar um ferðir farartækisins. Tækið er lítill rafeindakubbur, litlu stærra en eldspýtustokkur og inniheldur sírita og GPS staðsetningartæki. Tækið skráir allar þær leiðir sem farartækið fer með einnar sekúndu millibili og við hverja skráningu skráir tækið á mjög nákvæman hátt aksturslag farartækisins (frávik frá góðakstri). Í ferð Jakobs ætlar ND að láta reyna á þolrif tækisins við mikinn hristing, hita, raka, ryk o.s.frv. Þetta verður lengsta ferðalag sem ökuritinn hefur farið. Tækið mun safna aksturskrám sem notaðar verð til viðmiðunar á nýjum landakortum sem ND mun innleiða þegar ráðist verður á ný markaðssvæði innan evrópu. ND mun vera með upplýsingar um akstursleiðina hjá Jakobi sem notast við gögn frá SAGA ökuritanum. Með því að klikka á smámyndina hér að ofan má sjá fyrstu gögnin úr SÖGU. 9. september 2003 - Söguleg mynd 
4. september 2003 - Uppfærslur 4. september 2003 - Næstu dagar 4. september 2003 - Hæsta fjall Skandinavíu,
Galdhopiggen, klifinn [m] Gönguleiðin upp er öll mjög vel stikuð og mjög mikið gengin; það var því ekki vandamál að finna slóðina upp. Veðrið gekk á með hvössum rokum og nokkrir dropar féllu úr lofti, eins og svona rétt til að minna göngumenn á sig. Ég lagði einn af stað upp en rakst fljótlega á annan göngumann á niðurleið. Hann sagði mér að á toppnum væri þoka, hvasst og ekkert skyggni. Einnig var mér tjáð að mikið af nýföllnum snjó væri á toppinn, en til að nálgast toppinn þarf að labba eftir fjallinu endilöngu. Ég ákvað að láta þetta ekki hafa áhrif á ætlunarverk mitt og hélt áfram upp grýtta urðina. Fljótlega hitti ég par á niðurleið. Þau höfðu snúið við þegar snjórinn byrjaði og ekki treyst sér lengra. Fljótlega geng ég upp í þokuna og snjórinn eykst. Slóðinn upp er auðséð og greinilegt að margir hafa gengið á fjallið frá því að snjórinn féll. Úrkoma var nánast hverfandi og því lét ég slag standa og dröslaði mér upp hrygginn. Tvísýnasti partur uppgöngunnar er án efa þar sem jökullinn liggur næst hryggnum. Ég reyndi að halda mig í urðinni ofan við jökulinn, án þess þó að fara of nálægt hengifluginu hinu megin. Á þessum árstíma er jökulinn opinn og ísaður, og öðru hverju sá ég glitta í sprungurnar fyrir neðan mig. Ég vissi að fjórir göngumenn væru fyrir ofan mig í fjallinu og fannst gott að vita af þeim ef eitthvað kæmi fyrir hjá mér. Þegar ég á eftir um 400m upp á topp mæti ég þeim og er því orðinn einn eftir á uppleið, og þokan virðist vera að ágerast. Með það eitt að markmiði að sigrast fjallið held ég áfram og næ tilætluðu markmiði þremur klst. eftir að gangan hófst. Niðurgangan tók jafnlangan tíma og uppgangan, sem helgast af því að urðirnar í fjallinu eru mjög grýttar og torfarnar. Þegar hér var komið sögu var þreytan einnig farin að sækja á og fleiri stopp gerð heldur en á leiðinni upp. Ég tók nokkrar myndir í Jötunheimum sem eru hér 4. september 2003 - Noregur [m] Ég vissa alltaf að Noregur væri fallegur, en það sem hef komið mér fyrir sjónir seinastliðna daga er langt fyrir ofan væntingar. Fyrir þá sem eru að spá í ferðalag, hugsanlega með bílinn, þá er Noregur landið. Hér er allt fullt af tjaldstæðum, hostelum og hótelum og enginn skortur á fallegri náttúru. (Sjá myndir). 4. september 2003 - Fjölskyldan tekur
þátt í undirbúningnum [m] 31. ágúst 2003 - Löngunin sem varð að veruleika 31. ágúst 2003 - Brottfarardagurinn Um borð í Norrænu er allt sem flott hótel hefur, sundlaug, nuddstofa, búðir, margir veitingarsalir og diskótek. Bara að maður hefði nú haft efni á að nýta sér eitthvað af þessari þjónustu! Þessi fyrsti leggur ferðarinnar með Norrænu var mjög átakalítill og bíðin um borð leið hratt. Við Nick og Martin héldum hópinn og spjölluðum um Ísland, mótorhjól og ferðalög þar til haldið var til rekkju. Þetta var í fyrsta sinn sem ég svaf á sjó, og fannst heldur erfitt að festa svefn með bátinn vaggandi í öldurótinu. Samt vorum við heppnir því sjórinn var nánast sléttur alla leiðina til Færeyja og enginn sást sjóveikur um borð. Þeir sem fóru frá borði í Færeyjum voru rifnir upp kl. 4 og hent í land um kl. 5. Þórshöfn, kl. 5 að morgni er eins líflaus og dauður fiskur sem búið er að velt upp úr raspi og tilbúinn til steykingar. 31. ágúst 2003 - Færeyjar Eftir að hafa farið svona um helstu vegi Færeyja gæti maður haldið að eyjurnar væru miðstöð þráðlausra samskipta í heiminum eða bækistöðvar geimvera sem fela geimskip sín í djúpum fjörðunum, svo mikið er af möstrum og loftnetum. Hins vegar er ég alveg hissa hversu vel þjálfaðar kindurnar eru í því að hlaupa EKKI fyrir ökutæki þegar þau bruna framhjá. Það er nefnilega tilfellið að kindur standa alltaf á vegbrúninni með svona kílómeters millibili. Hitt er annað að margt þorpið hér í Færeyjum er mjög fjarska-fallegt, húsin vel máluð og göturnar hreinar. En þegar betur er að gáð er málningin flöggnuð og gömul, en hitt er svo aftur betra að göturnar eru flestar hreinar, enda varla nokkuð fólk í þorpunum til að óhreinka þær. Í Færeyjum er jafn líklegt að sjá gamla trillu fyrir utan bílskúrinn eins og að finna gasgrill á svölunum hjá Íslendingum. Þegar þetta er skrifað hef ég verið hér í þrjá daga og held á morgun áfram til Bergen. Svo er einnig um alla hina sem fóru úr Norrænu fyrir þremur dögum, þó sumir fari úr á Sjálandseyjum. Fljótt á liðið virðist fólki dauðleiðast. En til að gera langt mál stutt þá eru flest þorpin eins, firðirnir eru flestir eins og þegar maður hefur dvalið í Færeyjum í 2 daga hefur maður séð allt sem hægt er að sjá af landi. Auðvitað er alltaf hægt að bæta við, fara í gönguferðir, sigla og sjá fuglalífið, en á þessum tíma árs virðist ekkert vera voðalega mikið að gerast hér. Í dag er sunnudagur og ALLT lokað, fyrir utan kaffihús. Það verður því gott að halda áfram til Bergen þar sem næsta ævintýri tekur við – Galdhoppigen. Næst þegar ég kem til Færeyja verður það á gönguskónum, því hér eru stórkostlegar gönguleiðir meðfram háum björgum og fjöllin hér eru alveg frábær. (Sjá myndir). 31. ágúst 2003 - Áframhaldið 26. ágúst 2003 - Fyrsti dagurinn að kvöldi kominn Það var í raun óraunveruleg tilfinning að keyra út úr Hamravíkinni í morgun og leiða hugann að því sem var að gerast þá mínutuna; að baki mér stóð María veifandi vitandi að hún ætti ekki eftir að sjá mig í 53 daga, í sjálfum mér tókust á spennu-, sorgar- og kvíðastraumar, og rétt fyrir framan mig bíða ævintýri sem vonandi munu rata inn á þennan vef. Reykjavík kvaddi mig með þokusudda og drungalegu veðri, en fljótlega eftir Hellisheiðina tók sólin að skína og skein hún alla leið niður í Bárðadal. Ég hjólaði hindrunarlaust inn í Nýjadal á Sprengisandi, fékk mér hádegismat og safnaði orku fyrir komandi átök við jökulVöðin norðan við Nýjadal. Sjálfur hef ég áður farið yfir þessi vöð á mótorhjóli og vissi því að þau voru gerleg, en jökulárnar eiga það til að beyta sér mikið og því geta vöðin breyst frá ári til árs. Til að gera langa sögu stutta, þá komst ég yfir árnar og sit nú í tjaldinu á Mývatni. Upphaflega var planið að taka Dyngjuleiðina austur, en s |
Galdhopiggen
hefur mælst 2469m yfir sjávarmáli og telst því sem hæsta fjall
Noregs. Í raun er hann einnig hæsta fjall Skandinavíu og sömuleiðis
hæsta fjall N-Evrópu. Fjallið sjálft er ekki tæknilega erfitt,
en aðstæður á fjallinu geta verið misjafnar, og þá sérstaklega
eftir því hvaðan það er klifið. Auðveldast er nálgast toppinn
frá þeim tveimur fjallahótelum sem eru við rætur þess, Spiterstulen
og Juvvashytta. Í fyrstu ætlaði ég að fara frá Juvvashyttu;
sú leið er styttri (4klst), en þvera þarf kviltarjökul sem
getur verið sprunginn og varasamur. Mér var því bennt á að
taka frekar leiðina upp frá Spiterstulen þar sem ég yrði einn
á ferð , þó hún sé lengri (6klst). Spiterstulen samanstendur
af húsaþyrpingu rétt ofan við trjálínu. Ég reiknaði með að
koma að hálf niðurnýddum fjallakofa, en svo varð ekki raunin.
Hér er á ferð þriggja stjörnu fjallahótel með þríréttuðum
matseðli, bar og sundlaug. Því miður hafði ég ekki tök á því
að njóta þessara þjónustu því ég skelti mér strax á fjallið,
og að því loknu hélt ég til Þóru í Fredrikstad.