Bjössi tekur rispu. Ef ég hefði haft zoom á einnotamyndavélinni sem við vorum með hefðu snildartaktarnir komið betur í ljós. Það að fá að hjóla í svona landslagi eru forréttindi sem ég ætla ekki að láta til Landsvirkjunar. Því segi ég nei við virkjunum á hálendinu, sérstaklega ef það á að malbika alla vegi að lónunum. Héðan héldum við aftur að Rauðufossarfjöllum, en í staðinn fyrir að fara með Krakatind niður á Dómadalsleið, fórum við í átt að Hrafntinnuskeru. Við hjóluðum klikkaðan slóða upp að Hrafntinnuskers íshellinum, en hann er mun stærri núna er fyrir nokkrum árum þegar ég sá hann í fyrsta sinn. Það má kannski bæti við að Markarfljótið var svo lítið að við tókum varla eftir því. Hér um árið datt Bjössi illa í ánni, en þá var vatnið svona 70% meira en nú.